واین رویایی بیش نیست.....

                                  وچه شیرین است.....

                                        تحقق یافتنش.....

                             مانند یک سراب است.....

که انسان راهر لحظه به سوی خویش می کشد....

                                           ودر نهایت.....

                                                   هیچ.....

                        واین رویا چه شیرین است.....

                                   رویای با تو بودن.....

                           ودر نگاهت جاری شدن.....

وهمچون قطره اشکی بر گونه ات جاری شدن.....

                         واین رویا چه شیرین است.....

                                       رویای لبخندت.....

                                 وسرابی بیش نیست.....

                                        حیف.....حیف.....

    رویا تنها, در حد رویا بودن شیرین است.....!!

(((سلام عزیزان از تاخیر چند هفته ایم باید ببخشید)))

شاید آن روز که سهراب نوشت*

تا شقایق هست  *  زندگی باید کرد*

خبری از دل پر درد گل یاس نداشت*

باید این جور نوشت *

هرگلی هم باشی چه شقایق چه گل پیچک ئو یاس*

زندگی اجبار است *

دوستت دارم چه بخواهی چه نخواهی*

 گریه نکن ابر بهار دل من از تو پر تره

 حوصله کن،تموم میشه این لحظه های آخره

 آخه چه فایده گریه مون وقتی صدایی نداره

 گوله های اشکای ما روگونه جایی نداره

 آخه چه فایده وقتی که کسی ما را دوست نداره

 حتی گل هم برای مــــــا نـــازوادا در میاره

 بغض منم بارونیه اما شهامت نداره

 بترکه وقتی میبینه نازش خریدار نداره

 یکی دو روزی صبر کنی عمر ماهم تموم میشه

 همین دوروزدنیای ما اشکمونو را در میاره

 با تشکر از کامبیز عزیز

   آنانکه زندگی را بستری از گلهای سرخ                               

 می دانند.......................

در عشق اگر عذاب دنیا بکشی با اشک به دیده طرح دریا بکشی

تا خلوت من هزار غربت باقیست

تنها 

نشدی

که درد دنیا بکشی

عاشق که می شوی مدام و هر لحظه دوباره به دنیا می آیی ،

انگار که پیوسته در زایش و رویش باشی

قلبت تند تر میزند،

دستانت بیشتر خلق می کند ،

نگاهت گویی که بیشتر خدا را می بیند

           ................چنانکه خدا شده باشی ،

گرمی اشکهایت را بیشتر روی گونه ات احساس می کنی . 

.

.

.

عاشق که می شوی تازه همه چیز شروع می شود....................به قول خیلی ها:           

راستی نکند که عاشق شده باشی؟..         

                                       ها ؟؟......

پشتمو خالی کردی

تو رسم دل شکستنو

بد جوری حالی کردی

بیا ببین چه خستم

غمین و دل شکستم

کوه غرور بودم

حالا به خاک نشستم

   سالهاست خا کستر نشین دل این برهوت پر کینه ام دلم همچون کویر گر گرفته ای آسمان بغض

                دیرینه ات را بشکن و کویر دل را از چشمه عشق سیراب کن!

نمی دانی نیمکت ترک خورده ای که هر روز روی آن ساعتها به هم چشم می دوختیم ،
چقدر شرمگین مرا می پاید.

من را ببخش که دلتنگت شده ام !

خودت بهتر می دانی تنها یادگارت غم لحظه غروب است

 که همیشه تماشاچی اشکهای قلب داغدار من بود.

بدان هرگز نمی توانی مرا از خودت متنفر کنی و بدان هرگز از یادم نخواهی رفت

   پس بیا نه به حرمت عشق  

                                      بلکه به رسم جوانمردی و به یاد تقدس آغوش گرمم

                                                         اگرروزی برگشتی

       من زیر باران با چشمات یه آرزو ساخته بودم

          واسه دوباره دیدنت زندگیمو باخته بودم یاآرزومو

               پس بده یا با دباره دیدنت به زندگیم نفس بده

چشم هایم راببخش که نگاهت کردند

ومرا ببخش که بی اجازی تو دلم لرزید.......

 سینه ام هرگز پریشانی نداشت

 برگهای آخر تقویم عشق حرفی

از یک روز بارانی نداشت

 کاش می شد راه سخت عشق را

 بی خطر پیمودو قربانی نداشت

         دوستت دارم

  به زندان خیانت هم کشانی 

         دوستت دارم

    چه حاصل از وفا کردن

      مرا لایق بدانی یا نه

          دوستت دارم